Verschil
Ik las laatst een artikel op NU over dat een kwart van de sollicitanten liegen over hun CV. Periodes in hun werkleven worden bewust wat aangedikt, opgerekt, zodat het ogenschijnlijk plausibel en verklaarbaar kan worden gepresenteerd bij een potentiële werkgever.

Het verschil in belangen.

De kandidaat wil graag een baan vinden en een leugentje om bestwil is de intentie om de baan te krijgen. De interviewer heeft de intentie om de beste kandidaat te selecteren. Echter het verschilt dan in de omstandigheid, wanneer het de eerste kandidaat betreft of de tiende kandidaat.

De intentie van de interviewer kan dan best zijn, dat hij/zij het liefst gisteren al de vervanger had geworven en dus minder scherp het gesprek ingaat, dan bij een eerste sollicitant.

De agenda
Een agenda is mooi. De kalender functie op de Apple of HP-laptop is prettig.
Overzichtelijk, we kunnen er onze afspraken in kwijt.
Plek om onze activiteiten in te registreren, om onze planning vast te leggen en tegenwoordig kan je alles ook van jaren nog terugvinden, met behulp van de backup en data-opslag.

Transparant, helder, inzichtelijk, ogenschijnlijk niets verborgen.

Waar zit dan de dubbele of verborgen agenda?

Verborgen
Die zit in ons hoofd. Het maakt dat we in twee werelden leven.
De wereld waarin we open en transparant zijn, waarin we doen wat we zeggen en zeggen wat we doen.
Die andere wereld is de wereld van geheim, donkere hokjes, hoekjes, nisjes, tafeltjes in schemering, dark…
Dat wat we niet willen laten zien, dat houden we verborgen, echter de ervaring leert, dat het o zo zichtbaar is voor de ander.

De remedie?
Als we meer plezier willen hebben in ons leven. Meer willen verbinden.
Onze onzekere, mindere kanten meer durven te tonen, dan is er maar één weg.
De weg naar onszelf. De weg die leidt naar onze dromen en doelen. Die weg brengt ons naar het punt, waar we geen dubbele agenda of tweede wereld hoeven te hebben.

Het brengt focus, richting en… beweging. Het inspireert en motiveert.

Waarom?
Omdat het vanuit onszelf komt, van binnen uit.

Veranderen, reorganiseren, fuseren, kantelen.
Dat lukt alleen als je dat doet vanuit de verbinding met jezelf.
Alleen dan trotseer je de grootste stormen, orkanen, teleurstellingen.

Vanaf jouw plek met één agenda.

De Kuip
A.s. zondag is de Kuip opengesteld voor supporters.
Bij het eventueel bereiken van de tweede plaats, die recht geeft op voorronde Champions League, kunnen spelers en supporters dit heuglijke feit samen vieren.
Voorwaarde is nog wel even te winnen van Heerenveen.

48 miljoen
Dat is het bedrag, dat PSV aan het begin van het seizoen heeft gebruikt om spelers aan te trekken. De gemeente stelde geld beschikbaar, waardoor de enorme schuldenlast werd teruggedrongen en de Eindhovense club ‘ineens’ geld had om te investeren.
Met een beetje geluk worden ze tweede en anders zal het seizoen als derde worden beëindigd.

Kwetsbaar
Ajax en Feyenoord hebben dit seizoen allebei een historie op het gebied van kwetsbaar zijn. Gedurende het bijna voorbije seizoen rolden bestuur, commissarissen en alles eromheen met elkaar over straat, zogenaamd in het belang van de club Ajax.
50 kilometer zuidwaarts was en is de portemonnee leeg.
Gevolg van jaren financieel wanbeleid en een plek in categorie 1, onder curatele van de KNVB.

Kracht
De moeizame situaties bij beide clubs werd in het seizoen langzaam maar zeker een kracht. Halverwege stond Ajax op 13 punten achterstand en bereikte het bestuurlijke gekrakeel zijn climax, met het gedwongen aftreden van de RvC.

Feyenoord verloor in korte tijd de beker, aansluiting met de bovenste clubs en zag zichzelf terug rondom plaats vijf, zes en paste noodgedwongen spelers van 17, 18 jaar in, simpelweg omdat er geen geld was voor andere spelers.

Deze erbarmelijke omstandigheden kantelden langzaam maar zeker in hun voordeel.
Geloof en kracht puttend uit een moeilijke, bijna uitzichtloze situatie. Daar staan beide clubs symbool voor, gepersonificeerd door hun trainers.

Frank en Ronald
Koeman, welteverstaan.
Ronald Koeman straalt rust uit.
Overtuiging, hij is doelgericht en durfde in lastige omstandigheden te anticiperen op zijn omgeving, in dit geval, het aanpassen aan een tegenstander en daarmee zijn eigen spelers te overtuigen van hun kunnen.

Frank de Boer schermde nadrukkelijk zijn spelers af van het bestuurlijke geharrewar.
Hield vast aan zijn doelstellingen en deelde deze met zijn spelersgroep.
Daarmee vertrouwen uitstralend dat het goed komt.

Voetbal (sport) verbindt
Deze voorbeelden tonen eens te meer aan, wat onze samenleving nodig heeft.
Vertrouwen uitstralen naar elkaar. Durven te dromen van eigen doelen en vertrouwen op de goede afloop. Tussen deze twee uitersten, het dromen en de goede afloop, zit een weg. Een lange weg van keihard werken, energie, investeren, inspireren, hulp inschakelen, oefenen en evalueren.

PSV is het voorbeeld hoe het nu gaat in de maatschappij.
Gemeenschapsgeld wat is ingezet om opportunistisch te handelen.
Zonder visie, beleid, fouten uit het verleden bedekt onder een laag geld.
Misschien worden ze tweede met dit beleid.

Alleen al om het opportunisme te logenstraffen en de samenleving hoop, plezier en inspiratie te bieden in deze tijden van crisis, zet ik mijn geld op Rotterdam Zuid.

Spreekbeurt
Gaandeweg kreeg ik het idee dat ik naar schoolklas aan het kijken was.
U weet wel, van vroeger, dat we om de beurt onze spreekbeurt moesten houden voor de groep en de meester of juffrouw ons ging beoordelen. De andere klasgenoten mochten vragen stellen, als ze iets niet duidelijk vonden of meer toelichting nodig hadden.
De vingers gingen omhoog en als je overdreven strekte en daar soms wat geluid bij produceerde, dan kreeg je al snel de beurt van de leraar om je vraag aan de spreker te stellen.

De spreker
De spreker heeft zijn relaas erop zitten. Al dan niet goed voorbereid.
In het laatste geval merk je een hakkelende toon, een zenuwachtig gefriemel aan vingers, gezucht en gesteun, nerveus trekje rond de mond. De wat meer zekere spreker, kijkt iets meer de groep aan, heeft een vastere stem en staat wat rechter voor de groep.
De ster is degene, die nauwelijks op zijn papiertje kijkt, uitdagend de groep aankijkt, met flair zijn verhaal afsteekt en overtuigend het verhaal beëindigt met het zinnetje: ‘Zijn er nog vragen?’

Het debat
Ik heb ze gisteren een voor een zien langskomen.

-       De verongelijkte spreker, die eigenlijk vond dat de spreekbeurt pas volgende week moest plaatsvinden en het eigenlijk de schuld van de school (Europa) is en de rest van de les ongeïnteresseerd tekeningetjes maakte
-       De nerveuze, maar iets zekere Christelijke spreker van het midden, die vooral vond dat hij heel erg zijn best had gedaan om iedereen het naar de zin te maken, de leraar, de groep, en bovenal zichzelf, want hij had toch alles gedaan wat nodig was.
-       Het onzekere, kleine meisje van links, die halverwege al zoveel vragen moest beantwoorden, dat ze ervan moest zuchten. ‘Ze had toch aan de opdracht voldaan, waarom stellen ze toch zoveel vragen?’
-       De flamboyante Alexander, die met flair, een kwinkslag en sneer, iedereen op zijn plek zette en overtuigend naar een hoog cijfer solliciteerde
-       De verontwaardigde spreker, eveneens van Christelijke komaf, die Alexander betichtte van oneerlijk gedrag, terwijl hij een week ervoor had geprobeerd bij de meester een wit voetje te halen
-       En laten we dan vooral de leerlingen niet vergeten, die om verschillende redenen hun spreekbeurt niet hebben kunnen doen, omdat ze te laat waren, niet gevraagd zijn, of het vergeten zijn om zich aan te sluiten in het rijtje sprekers.

12 september
De dag dat we naar de stembus mogen.
Waar ik nu nieuwsgierig ben, of we geloven in bovenstaande klas.

Zullen zij in staat zijn om het beste in zichzelf naar boven te halen en te presteren naar vermogen?

De week ervoor hou ik mijn spreekbeurt, tijdens mijn boekpresentatie.
Ik ga spreken over hoe kwetsbaar en fragiel het op dit moment is in Nederland.
Ik praat niet over Henk of Ingrid. Ik praat over Edward.

Een tipje van de sluier: ‘Kwetsbaarheid is een kracht’.

Vertel je een klant aan de telefoon, dat je een fout hebt begaan of verdraai je het verhaal, waardoor de klant wellicht gefrustreerd raakt en jij uiteindelijk ook, omdat het gevoel van binnen niet helemaal klopt.

Giel Beelen
Ik kijk naar een filmpje over PVDA-kamerlid John Leerdam.
Aardige man. Als ik in Dauphin in Amsterdam aan het werk ben, zit hij vaak een paar tafels verder, druk in overleg.
We kennen elkaar niet, toch groeten we elkaar iedere keer beleefd en spontaan. In het bewuste filmpje wordt hij op pijnlijke wijze in de maling genomen, echter vertelt hij zelf ook niet de waarheid.

Overvallen in het moment, verdraait hij de werkelijkheid.

Had hij niet moeten zeggen: ‘Ik heb geen flauw idee waar je het overhebt.’ Maar ik zal navraag doen.’
Zoiets?

Het lijkt erop dat kwetsbaarheid of het niet weten van dingen, toch als een zwaktebod wordt gezien.

JC
Het gestotter van Job Cohen werd gezien als een zwakte.
Het gebrek van enig medisch kennis bij Johan Cruijff in zijn trainers’tijd, werd door hem zelf gebruikt als kracht.
‘Ik heb er geen verstand van, dus ik verzamel mensen om me heen, die dat wel hebben,’ zo klonk zijn ogenschijnlijk simpele redenatie.

Het is bijna Pasen, het lijden van Jezus is door de eeuwen heen, als een verliessituatie gepositioneerd, de opstanding als winst. Want hij overleeft de dood.

De moraal uit het bijbel verhaal, wat mij persoonlijk aanspreekt is, dat je vanuit de diepste spelonken ook de kracht kan vinden, om er uit te klimmen.

Op weg naar mijn PLEK (2)
Kwetsbaarheid en open. Zo zou ik mijn boek wel typeren.
Het nodigt uit. Om voor jezelf op onderzoek uit te gaan.

-       Hoe is het voor jou om over verlies te praten, over de lege plekken in je cv?
-       Wat is jouw verhaal over het jobhoppen?
-       Welke uitleg geef jij als je ontslagen bent?

Onderstaand een fragment uit hoofdstuk 1, uit mijn boek ‘Op weg naar mijn PLEK’

Van tijdelijk verlies naar permanent verlies
Geen tijd voor afscheid, geen tijd voor rouw, geen tijd voor gevoelens,
Geen tijd… voor jou en mij,
Het nest wat ik aantrof, was er een van onuitgesproken verdriet en razernij,

Wat warm voelde van buiten, maar van binnen ijskoud,
Dat nest is mijn nest en daar waar ik liefde ervoer en waar het spreekwoord zegt :

Spreken is zilver, zwijgen is goud….

Kwetsbaarheid zorgt voor herkenning.Praten over je onzekerheden, over lastige keuzes vervelende gebeurtenissen.
Het helpt. Het inspireert. Niet alleen jezelf, maar ook de ander.

De ander gaat helpen, meedenken, het zet aan tot reflectie en dan zet je een stap.

Ieder voor zich, op zijn of haar eigen weg.

PS: Meld je vandaag nog aan voor de training BEGIN! op donderdag 31 mei en vrijdag 1 juni a.s. Ervaar de kwetsbaarheid als kracht!

Ik buig voor Hatusua, mijn dorp van herkomst
Voor 25 september 1919,
De dag dat mijn opa geboren is, vreugde en geluk,
Nog onwetend over het lot wat hem zou wachten…

Bovenstaand een fragment uit een zelfgeschreven gedicht.
Ik schreef het tijdens een driedaagse training. Geïnspireerd door de begeleider.
Binnen enkele minuten stroomden de woorden uit mijn hart over naar het papier.
De volgende dag droeg ik het gedicht voor en had er muziek achter gezet van Massada, Sioh Air mata tumpa, vertaald,
…tranen die vallen…

Het was een van die momenten, die me tot het schrijven van mijn boek hebben gebracht.
Ik herinner me de peinzende blik van mijn begeleider. Hij vroeg me wat voor werk ik deed, helemaal tevreden met het antwoord was hij niet, het enige wat hij erop terugzei: “Je moet hier meer meedoen”.

Boek
Het gedicht is de opening van het eerste hoofdstuk in mijn boek.
Het vertelt het verhaal hoe de familielijn is begonnen.
Ergens ver weg op de Molukken. Daar begon mijn verhaal.
Het verhaal wat uiteindelijk mijn ouders naar Nederland bracht.
Naar Woerden, de Irisstraat, drie hoog. Nummer 29.

Reacties
De komende periode zal ik meer vertellen over mijn boek.
Ik ben benieuwd naar de reacties. Met het schrijven van een boek steek ik wel mijn kop boven het maaiveld.
De een vindt het stoer, de ander noemt het kwetsbaar, weer iemand anders heeft er helemaal niks mee.
Ook daar zal ik mee om moeten gaan.

Buigen
Buigen gaat over accepteren.
Het gedicht gaat over het accepteren van je afkomst, de reis van hen die je voor zijn gegaan.
Accepteren dat er dingen zijn die groter zijn dan jezelf.
Niet iedereen zal mijn boek waarderen of leuk vinden. Ook dat moet ik accepteren.

Faillissement, reorganisaties, fusies, bezuinigingen, het zijn dingen die ons allemaal een keer overkomen. Leuk is het niet, je zal er een weg moeten leren vinden.

Als je dat moeilijk vindt, is mijn boek juist wel aardig om te lezen.

Eind mei geef ik de training BEGIN! Omdat je altijd ergens moet starten.
Ook als het gaat om je persoonlijke ontwikkeling.

Leiderschap. Zelf de hoofdrol spelen in je eigen leven.
Wie wil dat nu niet? We willen dat allemaal wel, alleen soms heb je er hulp bij nodig.
Inspiratie, voorbeelden, praktische werkvormen, concreetheid.

Daar gaat het eind mei over in de training en vanaf half juni staat het ook in mijn boek, getiteld: ’Op weg naar mijn PLEK’.

Mijn talent
Die dag in maart gaf ik de workshop ‘Mijn Talent’ aan operationele teamleiders binnen drie grote zorginstellingen in Nederland. Een mooie dag.
Beetje vergelijkbaar weertype als vandaag.
Amsterdam wat alweer druk in de weer was, de Vijzelstraat die al jaren openligt, vanwege die ene verbindingslijn, die er maar moeizaam wil komen.

Het symposium
De workshop was onderdeel van een groot symposium, georganiseerd door V&VN.
Een van de adviseurs binnen de V&VN is inmiddels een goede vriendin van me geworden.
Ze heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de totstandkoming van mijn boek ‘Op weg naar mijn PLEK’.
Ik mocht in de voorbereiding met haar meedenken. Onder meer de titel kwam van mijn hand, “Ken je talent?”

Ken je mij?
Het liedje van Trijntje Oosterhuis.
Het vormde de inspiratie voor een leergang binnen de drie zorginstellingen.
Het inspireerde mij tot de titel van het symposium.

Ken je jezelf? Ken je je eigen talent?
Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Mooie zinnen. En in essentie waar mijn workshop over moet gaan.

De leider
We kennen ze in alle soorten en maten. Leiders. Groot, klein, dik, dun, blank, zwart.

Mandela, Obama, Churchill, Cruijff, Kennedy, Den Uyl, maar ook Amin, Hitler, Mugabe, Steve Jobs, Bill Gates.
Leiders binnen de grote bedrijven in Nederland, Boonstra, Philips, Wijffels.

Oh zo verschillend en ergens toch ook weer niet.

Al deze mensen hadden een visie, een levenspad. Een weg.
We hoeven niet met de visie eens te zijn, maar blijkbaar slaagden al deze mensen erin om het grote publiek naar hun hand te zetten, goedschiks, dan wel kwaadschiks.

Talenten
Deze mensen boorden hun talenten aan. Ze deden een actief beroep op datgene wat in hen zat.
Ze begrepen al of niet vroeg in hun leven, waar het over moest gaan in hun leven.
Welke keuzes ze moesten maken en op welke wijze ze inhoud wil(den)len geven aan het leven.
Ze gebruikten hun talent om verder te komen en herkenden het talent van anderen om hen daarbij te helpen.

True leadership.

Vrijdag 30 maart
Vrijdag 30 maart gaat daarover. Over het herkennen van je eigen talent.
Hoe jij wil dat er met jouw talent wordt omgegaan. Het verschaft inzicht.
Hoe de reis, jouw reis, vervolgt mag/moet worden.
En wat zo prettig is, het geeft meteen ook informatie over hoe jij wil dat werknemers, collega’s en anderen in jouw nabije omgeving hun talent gaan gebruiken.

Hoe jij hen daarbij kan helpen.

Omdat jij weet, waar jouw talenten het beste tot hun recht komen.

Ben jij erbij? 30 maart?

Mijn Talent – Edward Tuheteru

In het leven van mijn zoontje is het zeker een prestatie van formaat, heen en weer pendelend in de wereld van zijn gescheiden ouders. Kortom hulde voor de prestatie. Hij mag deze week lekker genieten van een welverdiende rust.
Hij heeft hard gewerkt om tot dit resultaat te komen.

Succes!
Vandaag had ik een evaluatie van de module Dialoog voor eerste en tweedejaars studenten, studerend aan de Intercollege Business school.

Een van mijn collega-docenten worstelde met zichzelf. Hij had moeite om zijn weg te vinden tijdens de lessen.
Na een paar indringende vragen, kwam hij er uiteindelijk op uit, dat hij te snel succesvol wilde zijn in het geven van de lessen.
Hij wilde zo snel mogelijk van het onzekere gevoel af, en voor de klas staan als de alleswetende, zelfverzekerde docent.

Want als het naar zijn beleving goed was, op schaal van 1 tot 10, toch zeker wel een 7 of 8, dan voldeed hij.
Aan dat oordeel kleefde meteen de barrière naar het succes. Hij vond dat hij niet zo goed deed, zeker nog geen voldoende.
Hij constateerde erg hard aan het werk te zijn tijdens de lessen, zonder aanwijsbaar resultaat, progressie en/of succes.

Ontspannen (1)
Het zijn eigenlijk twee woorden ont,- en spannen.

Het voorvoegsel illustreert min of meer de verandering in gedrag.
Ontaarden, ontkennen, ontsnappen, ontwortelen.

Het werkwoord wat erop volgt, geeft weer wat de verandering behelst.
Je was geaard en dat is overgegaan in het niet meer geaard zijn.
Je kende het en het is veranderd naar dat je het niet meer kent of weet.
Enz.enz.enz

Ontspannen(2)
Voortbordurend hierop, ik was of ben gespannen en hoe breng ik dan de verandering tot stand?

Gisteren zei iemand tegen me, je doet teveel je best. Je gaat te hard werken of teveel doen. En waarom?
Omdat je dan je eigen onzekerheid niet hoeft te voelen.
De spanning in je lijf en lichaam, twijfels of je er wel genoeg aan hebt gedaan.
Nog harder gaan werken, eerder opstaan, later naar bed gaan is dan niet de juiste remedie tegen onzekerheid.

Ondernemen=op het juiste moment ontspannen
De kunst is om je zelf terug te roepen. Op een manier die bij jou past.
De tips:
1. Vind een manier waarop je de onzekerheid kan loslaten, schrijven kan helpen, een soort logboek, dagboek bijhouden over onzekere gevoelens. Je gaat het gek vinden, maar als je het alleen voor jezelf doet, who cares?!
2. Blijf de hobby uitoefenen, die je doet, dus zeg geen voetbal-, tennis-, hardloop-,of zwemtraining af.
Zoek een element in de training, waarin je een competentie kan trainen, bijv. als je een interval of een pass training moet doen, train dan ook je concentratievermogen. Elke pass moet strak in de voeten zijn, of kijk bij een intervaltraining niet te ver vooruit, maar loop van hectometerpaal naar de volgende hectometerpaal, en in het zwembad, focus je op de eerste 25 meter, op je techniek en slag en dan pas de volgende 25 meter (als het een 25-meterbad is).
3. Werk niet langer door. Stop om half vijf, vijf uur. Verras je partner met het nieuws dat jij gaat koken of boodschappen hebt gedaan voor het eten. Gebruik de winst van het uur, om te lezen, geen krant, maar een boek, wat je al weken geleden had willen doen.
4. Doe wat met je handen. Mocht je het nog niet doen, zoek iets creatiefs.Maak muziek, ga tekenen, schilderen, tuinieren, fotograferen, kleien, koken. Als je het nog niet doet, dan zal je het opnieuw gek vinden. En opnieuw zeg ik: Who cares?

Dit doe je voor jezelf, voor jouw ontspanning.

Of je nu ondernemer bent of een werknemer in een organisatie.

Ontspanning aanbrengen op je plek, je plek in het bedrijf of in het leven is belangrijk.
Onder hoogspanning moet juist het creatieve proces gestimuleerd worden

Zo worden we onze eigen leider.

In ontspanning, in rust, op onze PLEK.

Met dank aan Paul voor de wijze woorden

Is diversiteit hot or not?

Lees de reactie van Edward op deze vraag

De Wandeling
Ik ben vandaag gebeld door Mirjam.
Mirjam is redacteur bij het KRO-programma de Wandeling.
Leuk gesprek, we hebben ongeveer drie kwartier zitten praten over mijn verhaal, mijn ontwikkeling als mens en de PLEK-aanpak. Aan het eind van het gesprek proefde ik bij haar de twijfel van het onderscheidende karakter van mijn verhaal.
Als een goed sales-man betaamt, droeg ik nog wat argumenten aan, die haar over de streep moeten trekken.

Onderscheid
Uiteindelijk staat of valt alles bij dit woord. Onderscheid. Een programma als de Wandeling wil een onderscheidend verhaal aan haar kijkers aanbieden.
Het programma is bekroond tot het meest spirituele programma van de afgelopen zestig jaar. Dat niveau handhaven is al een uitdaging op zich. Je onderscheiden in programmering en items is dan wel een belangrijke voorwaarde.

Het onderscheidend vermogen
Dat was de vraag aan mij. Ik merkte dat ik heel erg mijn best ging doen.
Ik trok alle registers open, vertelde, vertelde en vertelde. Ik heb eigenlijk alles wel verteld wat er zich in mijn bijna 42-jarige leventje  heeft afgespeeld. De mooie dingen van het leven, alsmede de minder leuke dingen. Variërend van de moeizame relatie met mijn vader en zus, alsmede het opkrabbelen uit een diep dal en het ontmoeten van de liefde van mijn leven.

Toch stelde ze aan het eind van het gesprek nog een keer de vraag: ‘Wat is er nu zo onderscheidend aan jouw verhaal?’

Dat wat niet wordt verteld…
Het is nu bijna 10 uur verder. Het gesprek zit nog in mijn systeem, in mijn lichaam. Tijdens onze gezamenlijke wandeling met Levi, vertelde ik het mijn vrouw, in de verwachting dat het zou opluchten, maar dat deed het eigenlijk niet.
Het ontevreden gevoel over het gesprek bleef hangen. Knagen, hmmm…
Ontevreden over dat ik er niet was geslaagd om haar in het gesprek te overtuigen.
Boos dat het me niet was gelukt. Ik had nog meer kunnen zeggen, nog meer uitleg kunnen geven.
Nog meer voorbeelden, meer, meer…
Het voelt als falen.

Social media
Aan het eind van de dag twitterde ik over mijn gesprek vandaag. Het leverde een paar leuke reacties en dito ‘ik vind dit leuk’
Mijn amigo Jose opende mijn ogen met zijn reactie op Facebook: ‘Wow! Dan zouden ook zij het treffen!’

Ik zou zeker blij zijn hoor, als ik in de uitzending kom, maar dat geldt natuurlijk net zo goed voor hen. Zij mogen ook blij zijn met mij! Gracias amigo para siempre!

PLEK
Beste Mirjam,

Het beste antwoord op de vraag: Wat is onderscheidend aan jouw verhaal?
Dat is stilte. De stilte van het niet weten. De stilte van het niet delen.
De stilte van datgene wat niet is verteld. In de afgelopen drie kwartier heb ik van alles verteld over mijn leven. 
Dat zouden we in Nederland vaker moeten doen. Leren te delen over wat ons bezighoudt, dwarszit, tegenvalt of interesseert..

PLEK gaat over het delen van het levensverhaal van mensen. Het is het verhaal van de hoop, van positieve verandering.

Het is simpel, eenvoudig, vanzelfsprekend, allerminst spectaculair.
Daarom is het misschien ook wel het lastigst.

Is dat onderscheidend genoeg? Wat mij betreft, wel  

Groet, Edward

Oftewel praten over jouw persoonlijke ontwikkeling…

Zelfreflectie
Werken met deze jonge mensen is erg dankbaar. De skill vakken helpen hen op weg in de onbekende wereld van zakendoen en zichzelf ontwikkelen. Ze leren naar zichzelf te kijken. Zelfreflectie is een groot goed in de hedendaagse samenleving. Vrijdag vroeg een van de studenten: ‘Waarom kunnen we niet vaker over onze ontwikkeling praten? Het is belangrijk om te weten hoe je in bepaalde situaties reageert, in het bijzonder waarom je reageert zoals je reageert en waar het gedrag vandaan komt’. Naar zijn mening zou er meer aandacht moeten worden geschonken aan de ontwikkeling van het individu. Ik maakte een diepe buiging voor deze wijsheid.

HR en persoonlijke ontwikkeling
Als professional wordt van je verwacht dat je een goed beeld hebt van de ontwikkelinstrumenten in de markt. Het is een eis van de organisatie dat je anticipeert op ontwikkelvragen uit de verschillende afdelingen. Deze vragen moet je inhoudelijk, op persoonlijke ontwikkeling en situationeel kunnen beoordelen. Veelzijdig, maar ook lastig. Bij de persoonlijke ontwikkeling moet de HR-professional een soort coach zijn om erachter te komen wat de werknemer zoekt. Hij moet de interne motivatie naar boven halen. Dat vereist een goed gecoördineerde gespreksaanpak. Doe je dat onzorgvuldig, dan zit je met een dure opleiding of training, een ongemotiveerde medewerker en een ontevreden manager.

PLEK-aanpak
Om te kunnen focussen is het voor de HR-professional zaak erachter te komen wat de werknemer verwacht. Wat is de visie van een persoon? Waarom wil hij of zij dit? De praktijk leert echter, dat de tijd vaak ontbreekt om dergelijke vragen te stellen, laat staan ze beantwoord te krijgen. Die specifieke kennis en kunde inkopen, helpt. Het ondersteunt de HR manager en haar afdeling om dienstbaar te zijn. Het biedt de mogelijkheid om erachter te komen waar de motivatie zit van mensen. In deze tijd van schaarste en bezuinigingen is dat misschien wel de belangrijkste taak van ons allemaal, maar zeker van de HR-afdelingen. Ik gebruik de PLEK-aanpak voor dit soort kwesties. Zo ontdek ik de innerlijke motivatie van de werknemer en help ik de HR-professional een stap verder.

Wil je meer weten?  Bekijk dan onze website.