Waarom verhalen werken…

IMG_7974

Ben je nu theatermaker, auteur of coach?

De vraag is me de afgelopen periode meer dan eens gesteld. In mijn vorige bijdrage beantwoordde ik de vraag met dat de vormen het dichtst bij me staan. In alles komt het centrale thema van vertellen naar voren. (E)

Waarom is het nu zo belangrijk voor me, om verhalen te vertellen?

Een goede vriend vertelde me eens, dat onderzoek heeft aangetoond, dat levensthema’s reeds bij geboorte of zoveel eerder al van ouder aan kind wordt doorgegeven. Hetzelfde onderzoek wees uit, dat het vervolgens wel zeven generaties duurt voordat het patroon wordt doorbroken.

Vijf weken. Vijf zinnen. Dat is ongeveer de productie van mijn beide ouders over hun reis vanuit de Molukken naar Nederland. En de eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat de meeste van deze vijf zinnen, ook zonder hun verhaal, wel te vertellen zijn. Het zijn feitelijkheden, die een bron als Wikipedia moeiteloos voor me oplepelt. (P) 

Wibe Veenbaas stelt in mijn laatste boek vast, dat de meeste dromen ontstaan vanuit een gemis, een verlangen, iets wat jij en ik gemist hebben in ons leven. Daar zit de bron, die is onuitputtelijk, je intrinsieke motivatie.

Daarom is het vertellen zo belangrijk voor me.

De afgelopen jaren heb ik me erin bekwaamd om steeds weer de kern van het verhaal, mijn verhaal verder uit te diepen. Oefenen, schrijven, repeteren voor de voorstelling en steeds weer geconfronteerd te worden met mezelf en de zoektocht. (L)

Ik heb het doorgegeven…
De stilte. Het maar moeilijk kunnen vertellen van je verhaal. Het wegslikken, het uit de weg gaan van confrontaties, het grote vermijden.
De omtrekkende bewegingen, ik herken ze, ik zie het.

Ik zie het om me heen in verschillende verschijningsvormen.

  • De een verbergt zich onder een grote stapel werk en werkt zichzelf naar een burnout.
  • De ander zoekt de schuld bij de ander en verstopt zich achter de klaagmuur.
  • De volgende schermt met de procedure, de regels, het budget, om maar vooral niet zijn eigen onzekerheid te laten zien.

Het gevolg van het niet vertellen van ons verhaal, is dat we voortdurend te laat zijn. Achter de feiten aanlopen. Onzekerder worden, verhalen verzinnen, het perspectief verliezen en vervallen in eerdergenoemd vluchtgedrag.

En daarom klim ik weer op de koffers. Daarom liggen al die koffers bezaaid over het podium en daarom openen wij na afloop het gesprek met het publiek, op donderdag 24 maart. Omdat het moet, omdat het nodig is om onze grens te verleggen en te werken aan een ander patroon. (K)

Omdat voor mezelf kiezen niet gemakkelijk is, maar het is het enige wat ik écht kan.

Categorieën

Oude berichten

Categorien

Dit bericht is gepost in de categorie:
Creativiteit, HRM, Ondernemen, Persoonlijke groei en getagd met: , , , , , , , , , , .

Bookmark deze pagina permalink.