Ik ook van mij (6)

oceaan

Omarm het leven!

Zoiets moeten mijn grootouders hebben gevoeld, toen ze besloten huis en haard achter zich te laten. Het verhaal wat op mij persoonlijk indruk maakt, is van mijn moeder die nog in het dorp was om haar broertje met het Down syndroom naar de veerboot te begeleiden. Helemaal verifiëren op juistheid, heb ik niet kunnen doen, maar ze dreigde de laatste boot te missen en daarmee zou ze veroordeeld zijn om achter te blijven, terwijl de rest van het gezin de vlucht per boot naar Nederland zou vervolgen.

Ik kan, de paniek van zowel mijn moeder(toen veertien) als mijn grootouders voelen.

Zoiets moet er ook gebeurd zijn, met tal van vluchtelingen die vandaag bij ons de grens oversteken en Nederland binnenkomen.

Omarm het leven, moeten de inwoners van Nederland hebben gevoeld, begin jaren vijftig, Nederland in opbouw na WO II, de grond was net bouwrijp gemaakt. De liefde voor het leven was net weer hervonden, na vijf jaar onderdrukking en leven in angst. Er was op dat moment van alles te doen. Toen waren er ineens 12.500 Molukkers per boot in Rotterdam en verspreid over het land werden ze gehuisvest in de oude barakken.

Liefde voor mijn leven, voel ik vandaag de dag, wanneer ik mijn zoon zie wegfietsen naar school. Wanneer ik mijn voorstelling speel in het theater, wanneer ik mijn vrouw aan het eind van een werkdag met een kus begroet, wanneer ik languit op de bank lig en zorgeloos mijn favoriete kookprogramma kijk.

Liefde voor het leven, is wat mensen ertoe brengt, om stappen te zetten in hun leven, zelfs ertoe bereid zijn om hun geboorteland op te geven en op weg te gaan. Die beweging heeft mij als derde generatie Molukker het leven gegeven hier in Nederland en inmiddels begrijp ik als geboren en getogen Woerdenaar, wat Nederlanders hebben gevoeld, toen 12.500 gekleurde mensen aan de kades van Rotterdam werden afgezet. Tijdelijk, maar inmiddels permanent.

De geschiedenis herhaalt zich vandaag opnieuw. De verbinding met mijn geschiedenis en die van het land waar ik geboren ben, is gelegd. Pijn en ontroering strijden om de eer. Alsof de reis tussen twee werelden wordt herhaald. Littekens voelen ineens weer als verse wonden.

De les voor mij is dat ik zelf die geschiedenis vandaag draag. Dat zit in mij. En dat zit ook in ons land. Al die werelden, nationaliteiten, culturen vormen samen Nederland met zijn 16,1 miljoen mensen. Ik werd laatst door iemand geciteerd uit een interview met het AD: “Het leven accepteren wat ik heb gekregen”

Dat is wat ik iedere dag te doen heb en daarna richt ik mijn blik op vandaag en morgen.

En dan voel ik me net als mijn opa en mijn vader (toen 8 jaar jong), hand in hand, staand op het schip: Ze turen over de eindeloze oceaan, in stilte en gedachten verzonken, niet wetend wat de reis hen zal brengen.

Categorieën

Oude berichten

Categorien

Dit bericht is gepost in de categorie:
Boek, Loopbaanbegeleiding, Persoonlijke groei.

Bookmark deze pagina met de permalink.