Over de helft of ‘over the hill’

Een aantal jaar geleden heb ik met veel plezier de serie gesprekken van Cornald Maas met bekende Nederlanders gelezen. Mooi gebundeld, in het boek ‘Op de helft’. De eerste zin op de achterkant luidt: ‘het leven begint bij veertig’. In de ontwikkelingspsychologie noemen ze de fase rondom onze veertigste levensjaar de tweede herkansingsfase. Vragen die bij deze fase horen: ‘Wie ben ik nu echt?’ Waarom ben ik nu eigenlijk hier op deze wereld? Wat wil ik doen met mijn leven? Kortom, de vragen van het leven.

Ieder mens ondergaat een dergelijke fase. Boeken zijn erover geschreven. Hoe kom ik in mijn persoonlijke kracht? ‘Het dertigers dilemma’ en mijn eigen boek gaat er ook over. Op zoek te gaan naar je plek in het leven en… in het werk.

Deze week kwam van links, iemand of iets, ruw dat proces verstoren. Het zoekproces wat ieder mens ondergaat.Terwijl het al lastig genoeg voor ieder individu is om antwoord te geven op zijn levensvragen, is daar ineens automatiseringsreus Cap Gemini.

400 medewerkers kunnen een demotie verwachten van tien procent. 400 oudere medewerkers welteverstaan. Mensen in de leeftijd van 45-55 jaar kunnen vrezen voor hun maandelijkse beloning. Om in de woorden van de bestuursvoorzitter Jeroen Versteeg te spreken: ‘Het gaat erom je verantwoordelijkheid te nemen’. Wat doet vermoeden dat in de voorgaande jaren er geen verantwoordelijkheid is gedragen door raad van bestuur en directie. Toen de jaarlijkse beloningsrondes er aan kwamen, was het blijkbaar geen probleem om de salarisverhoging voor iedere medewerker, jong, en oud, te honoreren. Werd er niet gekeken naar leeftijd, ervaring, senioriteit, de prestaties tellen. Met dit bericht verdwijnt de mens in het hokje.

Terug in je hok, en snel! Oud bij oud. Jong bij jong. Managers bij managers, directie bij directie. Oh wacht… kleur bij kleur. Mannen bij mannen, vrouwen bij vrouwen. En nu we toch bezig zijn, zijn er homo’s in de organisaties, kennen we dames die op hetzelfde geslacht vallen? Moslims, christenen, hè ja, laten we onze verantwoordelijkheid nemen en iedere werknemer een etiketje opplakken. De branche kijkt met argusogen toe. De vakbonden slingeren zich van kwaadheid van links naar rechts. Hoogleraren, media struikelen over elkaar heen, om de dapperheid van de beweging te complimenteren.  Zou meneer Versteeg zelf ook 10% inleveren? Ik heb eens naar het interview gekeken bij NOS journaal, hij ziet er toch een stuk ouder uit, dan ik. En ik ben 42. Zou zijn dagelijks ritme naar kantoor worden onderbroken, door een gang naar de plastische chirurg? Zou hij wellicht langs het gemeentehuis rijden om tegen een aanzienlijke vergoeding, zijn geboortejaar te wijzigen, naar bouwjaar 1980?

Eigenlijk is het pijnlijk een dergelijk bericht te horen. Het zegt veel over de creativiteit en de moed van de bestuurders in dit land. Of ze nu tot de ICT-sector behoren, de publieke sector of anderszins. Het zou van lef getuigen als heer Versteeg ook in deze tijd bleef kijken naar prestaties. Ook van hemzelf. Het zou van lef getuigen als hij tegen zijn hele organisatie zou zeggen, de tering naar de nering. We leveren allemaal 10% in. En om het goede voorbeeld te geven, lever ik met mijn bestuur 15% in. Of doe het dan goed en kijk naar je gehele werknemersbestand, formuleer je beoordelingscriteria en pas 10% loonsverlaging dan toe op de werknemers die aantoonbaar minder hebben gepresteerd dan anderen.

Misschien beste heer Versteeg, moet u er wel heel anders naar kijken. Onderzoeken welke dromen er leven onder uw werknemers. Waar hun passies liggen. De langdurig zieken in uw organisatie, waar wordt het door veroorzaakt? Zijn dat juist de mensen die hun weg in het leven gedeeltelijk kwijt zijn. Jong of oud, burnout kent geen leeftijdsgrens, het is van alle tijden. Net als dromen. Uit angst houden werknemers hun dromen voor zich. Bang voor repercussie? Bang om de verworven zekerheden los te laten? Bekijk de salarisaanpassingen van de laatste jaren. Er zullen werknemers tussenzitten, die al een paar jaar achtereen, magere rapportcijfers overleggen, lees minimale salarisaanpassingen ontvangen. Beoordelingsrondes hebben een signaalfunctie. Ze geven een indicatie of er voldoende bevlogenheid zit, in het werk wat we doen. Zodra het al een paar jaar minder is, dient er een waarschuwingslampje af te gaan. Volgt de persoon in kwestie nog steeds zijn hart of doet hij een kunstje?

De uitdaging voor heer Versteeg om de handschoen op te pakken en op onderzoek uit te gaan. Vergeet de cijfers, vergeet de oudere werknemer, ga op zoek naar de passie in uw bedrijf.

Ik voorspel u: die 10% loonsbesparing gaat u realiseren, als u maar op de juiste plekken zoekt.

 

Categorieën

Oude berichten

Categorien

Dit bericht is gepost in de categorie:
Creativiteit, HRM, Loopbaanbegeleiding, Persoonlijke groei, strategie en getagd met: , , , , , , , .

Bookmark deze pagina permalink.