Ik ben een fervent voetbalvolger. Wekelijks stop ik bij het benzinestation of de plaatselijke Bruna voor de laatste editie van Voetbal International.
Even een walk down memory lane. The Cats en de broertjes Arnold en Gerrie Mühren, BZN en Pier Tol, Keje Molenaar.
Wat recenter Nick & Simon en Melvin Platje. Volendam rocks!
Muziek en voetbal gaan hand in hand in het kleine dorpje langs de Dijk.
Ik ben er nog nooit geweest. Twee jaar terug zijn we met onze boot naar Spakenburg gevaren, dat lijkt er ook wel op. Een bijzondere vergelijking is dat ook in Spakenburg iedere dag wel een nieuw voetbaltalent wordt geboren, waarbij het alleen maar de vraag is in welke kleur het opgroeit. Blauw of rood. Spakenburg of Ijsselmeervogels.
Dan de volgende combi : Massada en Simon Tahamata. Ik maak een pas op de plaats op het muzikale front, echter op voetbalgebied volgden Denny Landzaat en Giovanni van Bronckhorst. Na het afscheid van de laatste, is het echter stil rondom een mogelijke doorbraak van Molukse talenten.
Afgelopen zondag was er een demonstratie op het Waterlooplein. Honderden Harley Davidson-liefhebbers verzamelden zich. Zij wilden op de voor hun herkenbare wijze, dat wil zeggen, met veel lawaai en ronkende motoren, hun onvrede kenbaar maken over het aflasten van een aantal Harley-dagen in den lande.
Pal voor Amsterdam, werden op de A2 een 150 motorrijders van de van origine Molukse motorbrigade Satu Darah staande gehouden en twintig van hen kregen vrije doortocht om dat eenzelfde aantal leden van de Hells Angels zich op het Waterlooplein hadden gemeld.
Ik wil niet zozeer uitwijden over een vermeende of op handenzijnde clash tussen twee motorclubs. Wat mij tijdens het lezen van mijn wekelijkse portie voetbal opviel, was de overeenkomst tussen Volendam en de Molukse gemeenschap.
Muzikaal en voetbal talent. Een kleine gemeenschap. Vanuit de historie nemen beiden een bijzondere plek in, in de Nederlandse geschiedenis. Echter daar waar Volendammers een onuitputtelijke bron blijken te zijn van muzikaal en voetbaltalent. 
Op dit moment misschien iets meer op muzikaal vlak dan in de vaderlandse eredivisie.
Daar blijft de Molukse productie achter. Geen Massada. Met het stoppen van Giovanni van Bronckhorst is er voorlopig geen zicht meer op nieuwe, heroïsche taferelen van opgewonden, bovenal trotse Molukse dorpelingen op Ambon en andere eilanden.
Het (duurzame) antwoord zit in de authenticiteit. Waar Volendammers dicht bij hun leest blijven, en hun plek innemen in de samenleving, daar zijn de Molukse talenten nauwelijks zichtbaar.
Indertijd kozen de Molukse KNIL-soldaten en hun gezinnen ruim zestig jaar geleden voor het avontuur. Trokken zich niets aan van op dat moment geldendetradities of leefregels. Zij tekenden een contract en besloten de wijde wereld in te trekken. Onwetend over het lot wat hen zou treffen, onverschrokken en onbevreesd stapten ze het leven tegemoet. De onzekerheid gloorde aan de horizon…
Ondernemers pur sang. Net als de motorrijders in A’dam, avonturiers op hun stalen ros.
Dat is mijn oorsprong. Daar is mijn levensverhaal ontstaan.
Wat is uw verhaal, wat neemt u mee uit uw geschiedenis? Wil je andere verhalen lezen? Klik dan hier.
